در سال ۸۶ که شهره لرستانی در چند جمله تنهایی را توضیح داد از اگزیستانسیالیسم همین اندک چیز را هم نمی دانستم و پس از آن بود که به سودای گمگشته ای گرانسنگ تن به بحر عمیق و نامتناهی خودشناسی و بعد از آن فلسفه و روانکاوی زدم اما هرآنچه خواندم از همین فراتر نرفت و وقتی پریشب (سال ۹۶) بیتا فرهی با آن طمانینه احساس خوشبختی را بی نیازی و استغنا دانست، گویا تکلیف دهه بعدی زندگیم را یافتم!