در سریال هایی مثل دارک و نوبت لیلی گفته می‌شه که هرگاه که تصمیمی می‌گیری، تصمیم وانهاده شده ⁧‫جهان موازی‬⁩ دیگری می‌سازد و ادامه پیدا می‌کند!
‏امروز که برای خرید نرم‌افزار به ⁧‫همکاران سیستم‬⁩ و فردا به ⁧‫پارس رویال‬⁩ می‌روم به این می‌اندیشم که اگر در مصاحبه کمیته جذب همکاران که بهزاد ابولعلایی نیز عضو آن بود تصمیم این نمی‌شد که من برای آن موقعیت شغلی مربوطه بزرگ‌ترم یا اگر دومی از پس حقوق من بر‌می‌آمد و من در این حوزه می‌ماندم چه‌ می‌شد؟ کاش می‌توانستم این جهان موازی یا جهان‌های موازی دیگری که ساخته‌ام را ببینم!
‏عاشق تصمیم‌هایم فارغ از درستی یا غلطی آن که قطعا نسبی است هستم! به یک دلیل: چون منِ اینجا و اکنون را با همه نقاط ضعف و قوتش ساخته‌! چیزی که با اعتماد‌به‌نفس می‌توانم به بخش بزرگی از آن افتخار کنم!