از یک جایی به بعد ما دیگر شبیه قبل از بلوغ بزرگ نمی‌شویم که با کوچک‌شدن پوشاکی متوجه آن شویم که داریم پیر می‌شویم! از جایی به بعد بزرگ‌شدن و نه پیرشدن را به قول محسن رنانی از دو چیز می‌‌شود فهمید!
(۱) آیا همان چیزی که قبلاً به ما انگیزه می‌داد، ما را می‌ترساند و مضطرب می‌کرد، ما را مشعوف می‌کرد هنوز بر سرجایش باقی است یا تعالی پیدا کرده است.
(۲) آیا خوراک (بخوانید ورودی‌ها) قدیمی من تغییر کرده است یا هنوز برجای خود باقی است؟

پی‌نوشت: امروز که دمپایی نه چندان قدیمی آمین به پایش نرفت تبسمی از سر شوق بر لب من نشست! چه بسا چیزهایی که مثل همین دمپایی دیگر به پای من نمی‌رود و چقدر پیش از این آرزویش را داشتم.