امشب وارد ۴۱ سالگی می‌شوم. یعنی فردا می‌شود ۴۱ سال و ۰ ماه و ۰ روز! (امیدوارم به مناغشه‌ی همیشگی محاسبه

شخصا اعتقادی به روز زن‌ ندارم. در عمل‌ نیز نشان داده‌ام که تفاوتی میان زن و‌ مرد نمی‌گذارم و بیشتر

چشم‌اندازمان در جوان گرایی و قانون منع بکارگیری بازنشستگان باید به کدام سوی باشد؟ آیا مردم ما مانند مردم برخی از کشورهایی که در

ما فرزندان جامعه پدرسالاریم! از کودکی که زورگویی‌های پدران‌مان به مادران‌مان را دیدیم قسم خوردیم که شبیه آنها نشویم. اما

کیمیای زنانه نگری و مردانه نگری توامان و بجا بررسی #فیلم #لاک_قرمز از منظر روانشناسی #یونگ جوزف #کمبل اسطوره شناس

انسانها موجوداتی اجتماعی هستند. این که انگیخته‌ی این اجتماعی بودن یک غریزه است یا یک اضطرار و اجبار، در ماهیت

ناامنی تاریخی در ژرفای وجود زنان (ر. ک به رازهایی درباره زنان باربارا دی آنجلیس) یا به تعبیر یونگین ها

اولین باری که روایت: ((در آخرالزمان مردها شبیه زنان و زنان شبیه مردها می شوند)) را دیدم مانند اکثریت قریب

به بهانه هشتم مارس، روز جهانی زن شاید پیش از برساختن مفهوم ناخودآگاه جمعی توسط یونگ و حتی تا همین چند سال قبل، مقایسه

ین روزها احساس جبری عجیب تمام وجودم و فرا گرفته! هرچه بیشتر پیش می روم بیشتر به یقین می‌رسم که

آخرین یادداشت ها