به نام مانا؛

جناب أقاي مهندس شريف
کثیری از آدمها وقتی هستند، هستند و و قتی نیستند، نیستند. خیلی زود فراموششان می کنیم! این گروه، همان جمعیت بزرگی هستند که از دل بروند چون از دیده برفتند! بعضی دیگر وقتی هستند، نیستند و وقتی نیستند هم نیستند! آنها بودن و نبودشان توفیقی ندارد! آنها هیچ وقت به دل نمی آیند که دچار رفت و آمدی بشوند! اقلی دیگر وقتی هستند، هستند و وقتی نیستند نیز هستند! تاثیر آنها آنقدر ماناست که همواره بر لوح وجود ما منقوش می مانند و فراموش کردنشان غیرممکن است! اما داستان به این سه گروه ختم نمی شود! نادرگانی هستند که قواعد را بر هم می زنند! آنها وقتی هستند، نیستند! و وقتی نیستند، هستند!!! چونان کوههایی سر به فلک کشیده که در دامنه شان درکشان نمی کنیم! اما وقتی ازشان فاصله می گیریم کم کم باز می شناسیمشان!

پدر بزرگوارم!
سال جدید را برایتان سالی سراسر آرامش، رضایت خداوند و تحقق همه آنچه آسمانی و زمینی برنامه ریزی و آرزو کردی، آرزو می کنم.
مدتهاست دلتنگ شمایم و تلاشهایم برای به حضور رسیدن به دلایل مختلف بی نتیجه می ماند. این یک سال در پی حدود دو سال محرومیت از دیدار شما نه تنها یادتان را برایم کمرنگ نکرده است بلکه حضورتان روز به روز و ساعت به ساعت، با درونی شدن آموزه ها و کسب تجربیات جدید و دستاوردهای بزرگ پر رنگ تر و گرمتر گشته، امیدوارم این سعی مختصر توانسته باشد برای لحظاتی به دیده باز آورده باشدم و به دل!

فرزند دلتنگ شما
نعیم ابراهیمیان
واپسین روزهای سال ۹۲