سفره پهن می‌شود.
بار عام داده می‌شود اما نه برای همه.
نه برای کسی که به منت مهمانی‌های قبلی نعمت مهمانی را فراموش کرده بود.
وقتی مهمان‌ها منت «لک صمنا» را زمزمه میکنند تو باید به این محرومیت با دقت بیشتری نگاه کنی.
مثل مولوی در محله ارمنی‌ها به اشارت شمس، مثل اکثریتی که اقلیت بودنت به اشتباه به تبختر و قضاوت انداختند! مثل ماهی در ظرف آب! مثل همه کابوسهایی که چند سال است در جوانی زندگیش میکنی! مثل کیسه مشمای شفاف! مثل محرومیت! مثل قندی که شیرین نیست و مثل زهرمار تلخ است و افتاده است! مثل همرنگی‌ با کسانی که ملامتشان حتی در ذهنت منعقد نشد! کفاره لمس آب این است؟