بعد از تولد آيين (پسرم) در اين يازده ماه ديگر حتي همان به ندرتي هم كه سينما رفتن اتفاق مي افتاد، سلب شده است. براي جبران مافات! به ديدن فيلمها در رسانه خانگي روي آورديم. باري! ديروز فيلم بيداري (١٣٩٠) را ديديم. نگران نباشيد! به داستان طوري اشاره نمي كنم مزه فيلم براي كه مخاطبان عزيزي كه اين فيلم را نديده اند از بين برود. آنطور كه بر روي خود بسته فيلم نوشته داستان فيلم مربوط به زني است كه حافظه اش را از بيست و خرده اي سال پيش از دست داده است. نكته اي كه بهانه نوشتن اين يادداشت شد به هيچ روي نقد فيلم نيست. نكته اي كه در اين فيلم نظر مرا جلب كرد تجاهل زني كه دچار فراموشي شده در مواجهه با دهها نفري كه براي تصحيح او تلاش مذبوحانه مي كنند است. مثلا او وارد خانه يا مدرسه اي مي شود كه گويا چند سال پيش در آن زندگي و يا تدريس مي كرده و در برابر تعجب ديگران از ورود به زور به خانه شان يا عدم حضور همكاران خود، نمي خواهد يا شايد نمي تواند، باور كند كه آن خانه يا مدرسه نمي تواند ظرف دو روز اين همه تغيير كرده باشد.
داستان ما متوسطان شبيه همين زن است.
ما ترجيح مي دهيم حقيقت (منظورم همان واقعيت است و با تساهل آن را استفاده مي كنم) را همانطور كه دوست داريم بازسازي كنيم. نمونه فراوان دارم اما شايد تعجب آورترين آن داستان خواهر دوستي بود كه به دليل عدم علاقه به شغلش چندان دل به كار نمي داد و در مقابل ناراحتي همكاران ديگر آنها را محكوم به چيزهاي ناشايست مي كرد و از آن تعجب آورتر، خواهر او بود كه به جاي كمي تامل به اعتراض چند دوست مشترك اين رابطه، در اين محكوم نمودن با او هم داستان بود.
اونقدر كه من مي فهمم توهم هميشه بر حق بودن چيزي است كه دامن همه را مي گيرد. من كه حداقل در قبال خود قائل به اين احتمال هستم! مديدي با خود قرار گذاشتم اگر بيش از دو تن در مورد نكته اي به من تذكر دادم حتي اگر انقدر بزرگ نشده بودم كه در حين مكالمه به آن اذعان كنم، در خلوت به آن دقيقه توجه كنم. اگرچه همواره احتمال خطاي ادراك را باقي مي گذارم و طبق آشنايي اندكي كه با معرفت شناسي دارم دريافته ام كه تعداد قائلان به يك موضوع، اعتبار آن را هميشه افزايش نمي‌دهد.