حساسیت مثل قریب به اتفاق خصوصیات انسانی به قول راس (فیلسوف مشهور اخلاق) در نگاه‌اول‌ نه خوبست نه بد بلکه لازم است آن را در زمینه ‌و‌ زمانه خود نهاد و ارزش‌داوری نمود. در توصیه‌های اخلاقی همانطور که همواره به تواضع توصیه شده‌است، همین خصوصیت شایسته را در مواجهه با متکبری گردنکش، مذموم و ناشایست دانسته‌اند. درست به اندازه انجام‌دادن یک منکر، انجام‌ندادن یک امر لازم نیز می‌تواند بالمره نکوهیده باشد. در این خصوص حتی بزرگانی چون مولوی و حافظ و سعدی نیز به یک گونه عمل نکرده‌اند! مولوی که خود در اثر حمله مغول از خراسان به قونیه مهاجرت می‌کند در این همه ابیات جانبخش خود در بزرگ‌ترین دیوان شعری که از کسی برجای مانده حتی در بیتی به این تاراج وحشیانه و ظالمانه اشارت هم نکرده است! در حالیکه کسی چون سعدی جای به جای در کار نصیحت ملوک‌ بوده است. آنقدر که من می‌فهمم یکی از مشکل اینجا و اکنون ما بی‌حسی و بی‌اعتنایی است. به لطف ویژگی خوب فضای مجازی، اینجا ‌و اکنون ما به سرعت در جریان اخبار و حوادثی قرار می‌گیریم که شاید تا پیش از این از آنها بی‌خبر بودیم. از حوادثی که بر کودکانی چون ستایش، آتنا (این و این) و‌ بنیتا رفته تا دهها بلکه صده‌ها حادثه دیگر چون میدان کاج و سلفی‌اندازان پلاسکو!
از آن سوی نیز حساسیتی داریم که به دنبال یک کلکل کودکانه پدر خانواده‌ای را در اتوبان شیراز پیش چشم همسر و فرزندان به طرز فجیعی به قتل می‌رسانند! این که میزان حساسیت را باید به کدام اندازه تنظیم کرد نیز چون انتخاب یا ترک خود آن، موضوعی پراهمیت و حساس است.
آنقدر که می فهمم اگر حساس بودن یا نبودن انتخابی آگاهانه باشد و فایده‌اش بر هزینه‌اش مرجح باشد، فعلی نیکو و اخلاقی است!