گويا تدبيري حكيمانه، از دشواري تجربه جدايي ما از مادر مان آگاه بوده كه آن را اين سان تدريجي، تقدير كرده است.
تولدمان به روزهاي خوش ما در أمن و آرام و بي دغدغه ترين مكان ازل تا أبد جهان، يعني رحم مادر، پايان مي دهد! بعد از آن همچنان بدون مراقبت لحظه به لحظه او، همواره در خطريم. در ما دروني مي شود كه امنيت و بقاي ما بدون او غيرممكن است و هر خطري براي آرامش و امنيت ما افتاده و خواهد افتاد، از قصور اوست. شير مادر نيز، كه چيزي فراتر از يك روش تغذيه اي صرف است، خيلي زود از ما سلب مي شود!
روزهايي كه به سرگرميهاي كودكانه ما مي گذرد، ما را از پلكان سرسره اي بسيار بلند و بسيار شلوغ كه راه بازگشتي ندارد، به بزنگاه ترك رحم دوم رهسپار مي شود. روز واقعه رقم مي خورد! يك صبح پاييزي با بدرقه اي دلهره آور، ناگزير وارد جهان بيرون مي شويم! حتي جدايي از مادري كه به ما اطمينان داده است، جهان جاي أمني است، نيز ساده نيست! اما بسياري از چيزهاي جهان انتخابي نيست! آري! حضور مادر، با ورود ما به مدرسه، كسب و كار، احيانا سربازي و ازدواج، روز به روز كمرنگ و كمرنگ تَر مي شود. قريب به اتفاق ما، در اين جدايي ها، ناخودآگاه، مادر را مقصر مي دانيم! كمي تامل كنيد! ما به همين دليل، بيشترين نارضايتي ها و پرخاشگريها را، با او داريم! كاش تا دير نشده زودتر متوجه شويم!
اما تقدير، به همين ميزان جدايي، بسنده نمي كند! گويا همه اين جدايي هاي تدريجي ولي دشوار، قدم به قدم، ما را براي تقديري نهايي، آماده كرده است! اگر خوش شانس نباشيم كه قبل از آنها از رحم دنيا به جهان واپسين متولد شويم، او در اين تولد نيز از ما پيشي مي گيرد و ما را ترك مي كند!
و داستان ما با مادر همين جا، پايان مي يابد! اگرچه رابطه تنگاتنگ رواني ما و همنوعان ما با مفهوم سترگ مادر، به همين پيچيدگي، همچنان ادامه خواهد يافت …
بي ترديد هر كه از اين داغ، جان سالم به در به در برده باشد، تحمل هيچ رنج ديگري براي او، غير ممكن نيست …

هشتم مهر ماه نود و پنج
به بهانه درگذشت مادر همكاري عزيز.